Deze week was het eindelijk raak. De eerste echte Rokjesdag van het jaar werd een feit en dat gilt natuurlijk om meer. Meer graden, meer rokjes en meer jurken. Zonder panty’s uiteraard, anders telt het niet. De consequentie is dat het straatbeeld de komende dagen bepaald wordt door akelig witte kuiten en dito schenen, maar daar moeten we met z’n allen maar even doorheen.

Want het is zover, we kunnen! Ongepantied en witgescheend zetten we deze week de eerste blootgebeende schreden richting werk, super en date. Knipperend met de oogjes door de weerkaatsing van al dat licht, maar toch maar mooi zonder die filter van zwart, blauw of de ergste tint der tinten als het gaat om panty’s: naturel. Dames, de komende maanden zijn we verlost van de hel die afzakkende, ladderende en knellende panty’s heet.

Natuurlijk, rokjes en jurken dragen we ook als het nog geen twintig graden plus is, maar dan met tenminste vijftien dernier eronder. Zolang we die twintig niet aantikken, stoppen we het winters wit veilig weg achter een muur van nylon, die ons draagsters moet behoeden voor een blaasontsteking van het ergste soort en 24-uurs kou tot op het bot.

Mocht je mijn schenen tegenkomen: ze zijn te herkennen aan een blauw ei op links. Opgedaan op die eerste echte Rokjesdag van het jaar, toen de tree van het winkelwagentje waarop ik een krat bier plaatste, na het nemen van een scherpe bocht richting het pad met rosé, briquetten en aanmaakblokjes, abrupt tot stilstand kwam onderaan het scheenbeen. Mijn bleke wangen kregen daarmee ook meteen een gezonde, warme gloed van het inhouden van een schreeuw en een vloek. Op rechts siert een verticale kras met de lengte van een gemiddelde liniaal, die liefdevol springend werd aangebracht door mijn hond, blij als ze was dat ik het boodschappen doen had overleefd.

Maar dat gaat de pret natuurlijk niet drukken, happy Witte-kuiten-week!