Opgeven is geen optie

Met Sinterklaas in het kielzog en Kerst en de jaarwisseling in het vizier, is het weer tijd voor een beetje zelfreflectie.

Wat zal ik doen? In 2017 bedoel ik. Beetje gezond het jaar beginnen, toch? Stoppen met roken. Dat moet.  Minder of misschien wel helemaal niet meer drinken? Minderen komt eerst, denk ik vlug. Een nieuwe sportschool uitzoeken? Of meteen maar alle drie tegelijk? Ik maak een lijstje. Mijn eigen goede doelen lijst.

Kan vast geen kwaad, de lat een beetje hoog leggen. Stel dat ik het één niet helemaal red dan ben ik vast nog heel goed bezig met het ander. Aan de slag, nu heb ik er nog zin in.

Terwijl ik mijn lijstje maak zie ik vanuit mijn ooghoek een pakje sigaretten lonken. Ik deed dit jaar vijf vruchteloze stoppogingen waarvan er toch zeker vier leidden tot:

  1. het uitverkocht raken van de Verkade voordeelrepen, type melk met hazelnoot, in de dichtstbijzijnde supermarkt, en
  2. slapeloze nachten en, in geval van slaap, nachtmerries over het uitverkocht raken van genoemde repen. Over stemmingswisselingen kan ik niet veel vertellen, dat wisselde nogal. Het is te hopen dat de zorgverzekering volgend jaar nog iets van een stop-buddy of een mindfull anti-nicotine cursus vergoedt. Alleen op trekdrop ga ik het vast niet redden gezien de behaalde resultaten. Bel verzekering schrijf ik er in grote letters en met een uitroepteken bij.

Ik moet een andere route uitstippelen door de supermarkt. Niet meer via de wijn langs de repen! Doordeweeks dan, in het weekend moet het kunnen. Geen functioneel einde-van-de-dag-anti-stress glaasje wit (of rood, of rosé, ik ben niet zo kieskeurig waar het wijn betreft).

Wegkijkend van de sigaretten, overpeins ik de consequentie van mijn volgende doel: de sportschool. Ik moet even driftig mijn administratie doorzoeken. Welke heb ik nog niet gehad en wie mij zal verwelkomen met een korting voor tenminste een maand gratis zwoegen en zweten? En veel belangrijker: waar kennen ze me nog niet. Ik heb de laatste sportscholen namelijk veel te vroegtijdig verlaten. Binnen een week of drie zeg maar. Met een smoes dat ik een biceps, triceps of liceps heb gescheurd die voorlopig strikte rust nodig heeft.

En die liceps heeft me de laatste keer genekt. Ik was er van overtuigd dat ik ‘m heb, een liceps, ergens in de liesstreek, Het doet verrekte zeer, zo verzekerde ik de trainer. Met een Zonde van je jaarabonnement en een verbaasde frons bedankte hij me voor het sponsoren van de lokale zelfstandige die hij is.

Maar volgend jaar pak ik het anders aan. Twee keer in de week en niet meteen vol gas, dan ik weet zeker dat ik het vol ga houden. En ergens in de polder, lekker kleinschalig en anoniem, voor het geval dat. Ik wil er best een stukje voor rijden.

Gelukkig duurt het nog een paar weken maar tevreden kijk ik naar mijn lijst. Ik pak een glas wijn en kijk naar de pen in mijn hand. Dit jaar gaat het lukken, want die staat me stukken beter dan een sigaret.

 

Reacties zijn superleuk! Laat je me weten wat je ervan vindt?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: