Onbeperkt koffie

Ik kom net terug van een rondje door de stad. Om een plaatselijke bui te ontvluchten schiet ik snel even ergens naar binnen voor een bak koffie. Het etablissement blijkt het liefste personeel te hebben dat er maar zijn kan.

Een meisje komt naar het tafeltje toe waaraan ik ben gaan zitten en vraagt me met een ernstig gezicht of ik heel erg natgeregend ben en of ik wat wil drinken.
‘Dat valt mee hoor en doe mij maar een cappuccino,’ zeg ik geruststellend tegen haar, maar haar blik wordt niet minder ernstig. Ze haalt een notitieblokje tevoorschijn en noteert nauwkeurig mijn kleine bestelling. De rest van de tent is leeg en geamuseerd kijk ik naar de kleine serveerster die nu diep gebogen boven haar letters hangt. Het puntje van haar tong steekt uit haar mond.
‘Zo!’ zegt ze triomfantelijk als ze de klus heeft geklaard. ‘Komt er zo aan.’ Met een opgeheven hoofd loopt ze richting de open keuken.

Het koffieapparaat borrelt en doet, en even later wordt mijn cappu met een grote grijns geserveerd door een jongen, die met uiterste precisie het dienblaadje met de hoog opstaande randjes voor me neerzet, als was de plek gemarkeerd met fluorescerende stift:
‘Hier is de cappuccino, met een glaasje slagroom en daar ligt suiker.’ Hij wijst ernaar, ik zie het, en even blijft hij bij mijn tafeltje staan. Ik denk dat hij wil weten of de koffie goed is en ik proef: ‘De koffie is prima hier, die heb je goed gezet hoor!’ zeg ik. Hij glundert en loopt weer naar zijn collega’s toe. Hij steekt twee duimen in de lucht en roept ‘De koffie is weer top, jongens!’

Dan komt het meisje terug. Of ik nog iets lekkers bij de koffie wil? Ik vertel haar dat dat het beste idee is dat ik vandaag heb gehoord. Ik bestel een brownie met karamel en zeezout, zij pakt haar notitieblok en schrijft de tekst over van het kaartje met lekkernijen. Het duurt even en dat geeft niet want ik heb geen haast.

Ik ben beland bij ‘Brownies&Downies’. Koffie met iets lekkers erbij, geserveerd door jongens en meiden met het syndroom van Down of een andere verstandelijke beperking. Een mooi initiatief en een geweldige plek, waar niet in beperkingen maar in mogelijkheden wordt gedacht. Ik heb wel een beetje moeite met de naam van deze keten: afgezien van het feit dat het lekker rijmt klinkt het toch een beetje denigrerend. ‘Een tent vol Downies’, zeg nou zelf…

Hier in het dorp heb je iets vergelijkbaars, Tante Tee. Aan de naam lees je niet af wie er werkt en of en hoe beperkt ze zijn, dat merk je wel als je er binnenstapt. En heb je haast? Dan heb je pech, maar wel koffie met onbeperkt genoegen.

Post navigation

  3 comments for “Onbeperkt koffie

  1. Kees de Vreugd
    10 augustus 2017 at 20:19

    Wij hebben tegenover ons in de straat een lunchroom “Een tikkie anders”.
    Al het personeel (behalve de bazin) heeft een verstandelijke beperking, niet alleen “downies”.

    De sfeer die je beschrijft is wel hetzelfde. 😉

    • Karen Brom
      10 augustus 2017 at 20:37

      ‘Een tikkie anders’ klinkt prima, laat iedereen in z’n waarde 😉

      • 15 augustus 2017 at 18:51

        Ik heb er niet zo’n problemen mee, en zij waarschijnlijk ook niet.
        Waarschijnlijk is het voor hen een soort geuzennaam.
        Naja, smaken verschillen. Niet alleen met koffie. 😀

Reacties zijn superleuk! Laat je me weten wat je ervan vindt?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: