Mam? Er is toch wel wifi?

‘Hoe zit Zuid in de meivakantie? Ook vanaf Koninginnedag?’ vroeg ik een week of wat geleden met licht Amsterdamse tongval.
‘Koningsdag. Eh, en nee. Een week eerder,’ antwoordde hij het met een zachte G. Eentje maar, wat jammer is, want het klinkt zo aangenaam zacht en als muziek in mijn oren.
‘Dus dan valt een week samen,’ zeg ik heel rap uit het hoofd rekenend.
‘Goed opgemerkt, want?’
‘Dan gaan we op vakantie. Met z’n allen.’

Met onze pubers (2×2=4) is een paar daagjes weg, laat staan het plannen van een vakantie, een heel gedoe. In de weekenden dat ze bij ons zijn wordt er gesport, gelogeerd met vriend(innet)jes en gesocialized, en moet er op de valreep nog een bak huiswerk gemaakt worden. De 135 kilometer afstand die tussen ons in zit maakt het er niet gemakkelijker op, want wij zijn Noord en zij zijn Zuid. En zo is er is altijd wel wat.

Maar we gaan. Voor het eerst met z’n allen op vakantie. Zes dagen citytrip.

Rolkoffertjes worden van zolder gehaald en temperaturen worden gecheckt. Over de aangemaakte groepsapp sturen we dingen die je moet zien als je in Rome bent en de foto’s van het huis waar we logeren.
Spaanse trappen, Colosseum, muntjes gooien in de Trevifontijn, de oudste ijsfabriek van Italië en de basiliek van St. Pieter staan bovenaan de lijst.
Of we ook de toren van Pisa kunnen bekijken? (want daar kan je zulke leuke selfies maken, vroeg er een) Nee, duh!
En er waren brandende vragen: er is toch wel wifi? Vliegen we in de nacht? Gaan we in de zomer dan naar Frankrijk met z’n allen?

Eerst maar naar Rome, vol goede moed en met heel veel zin, daarna zien we wel weer verder. Met een puberschare á la de Daltons van 12,13,14 en 15 is het nog maar afwachten hoe dat loopt. Drie jongens en een dame die haar mannetje staat. De gemiddelde Italiaanse mama draait haar hand niet voor om voor het handelen van een groot gezin, maar ik moet nog maar zien in welke mentale staat mijn Lief en ik terugkomen.

Inmiddels heb ik het reisschema gemaakt. Vanaf het vliegveld gaan we rechtstreek naar de Trevifontijn. Daar gooi ik een muntje over mijn linkerschouder, wens heel hard dat de wifi goed is en dat er niemand van de Spaanse Trappen kukelt. En als de legende klopt, komt het vast goed.

  2 comments for “Mam? Er is toch wel wifi?

  1. 26 april 2018 at 11:13

    Ik kan niet uitleggen hoe ongelooflijk dapper en stoer ik dit vind 😀

    • Karen Brom
      26 april 2018 at 11:18

      Best wel, hè💪😉

Reacties zijn superleuk! Laat je me weten wat je ervan vindt?

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: