En? Hoe was het bij de psycholoog?

Ik dacht dat je bij de psycholoog lekker languit op een sofa mocht liggen. Zo een als Dokter Rossi heeft staan in de serie Gooise Vrouwen. Met een designtafeltje ernaast en daarop een box Kleenex met het opschrift Voor onbeperkt gebruik. Ik gestrekt terwijl mijn psych het werk doet. Ze kost per slot van rekening 80,00 euro per uur, dus dat leek me wel een juiste veronderstelling. Ik kom er sinds kort omdat ik ‘issues’ heb. Mooi woord vind ik dat. Klinkt ook een stuk beter dan zit niet zo lekker in haar vel. En hipper, dat ook. Dan lijk je niet zo’n watje.

Terug naar de sofa, die een recht-opzit-stoel blijkt te zijn. De voetjes geaard.

‘Het is beter voor het contact tussen therapeut en cliënt’, zo verklaarde de enige grootverdiener in de ruimte, bij aanvang van sessie één. Mijn Rossi-fantasie is aan diggelen.

Dat ik hier zit heeft zo zijn redenen. De put zit vol, het roer moet om. De lat moet lager, de verwachting bijgesteld en het zelfbeeld, daar moet hóógnodig iets mee. De therapeut stelt me op mijn gemak, althans, ze doet daartoe een poging.

‘Welkom, kopje thee? Bosje munt erin misschien?’  Ik vraag of de espresso in de aanbieding is en krijg voor de derde keer in drie weken nul op het rekest. ‘Van koffie word je niet zen, cafeïnevrij is een mooi alternatief.’ Ze steekt de riedel af met een stem die ik herken van de mindfullnes-sessies op mijn mp3-speler. Ik bedank vrij vriendelijk en nip vervolgens aan een glas water, geschonken in een Fins Alessi-design glas.

Allez! Aan het werk. Met open armen vang ik kreten op als: het is zoals het is en acceptatie is geen berusting.

Dit ken ik. En even dwaal ik af. Mijn knokkels worden wit en mijn blik verstrakt. Vast gehoord tijdens een online Omdenk-sessie. Of in één van de talloze zelfhulpboeken die ik, half gelezen, stuk voor stuk heb teruggemikt in mijn boekenkast, omdat je zelfbeeld daar nou niet echt van opknapt.

‘Geef het tijd, het moet nog landen,’ zegt de vrouw, aan wie ik mijn ziel voor even heb toevertrouwd. Maar het helpt niet, het is te laat. Mijn armen gekruist, ogen die vuur spugen en hoge hakken die verdwijnen in drijfzand. ‘Boos’ is de oplossing van de rebus die mijn lichaamstaal verraadt.

Volgens Het Zelfhulpboek kan het al-tijd beter. Vlekken in mijn nek nog voor ik hoofdstuk drie bereik. ‘Word de beste versie van jezelf in 10 stappen. Je dacht toch niet dat je er al was?’ Eerst afbranden dan opbouwen, hup, en nou gas erop.

‘We komen er wel,’ zegt ze drie kwartier later met zachte stem. We plannen vol goede moed, een afspraak voor dinsdag over een week. Ze krabbelt wat op een briefje en stopt het me met een hartelijke handdruk toe.  ‘Je leest toch graag?’  vraagt ze nog.

Reacties zijn superleuk! Laat je me weten wat je ervan vindt?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: