Coup de Coeur

Ik lees net op Twitter: ’Un fleuve (rivier) komt uit in zee of oceaan, une rivière (rivier) komt uit in een andere rivier.’ Is dat niet prachtig? Un fleuve, om van te smelten zo’n woord.

Mijn francofiliteit (of zou het francofilisme zijn?) zit diep. Mijn vader deed, in den beginne, nog een verwoede poging om mijn kinderhart sneller te laten kloppen voor paella en tapas: elke autorit, kort of lang, draaide het cassettebandje van Julio Iglesias overuren zodat ik als kleuter makkelijker Amor de mis amores meezong dan Op een klein stationnetje.

Maar nooit zou Julio het winnen van Charles Aznavour en zijn Franse makkers die mijn moeder thuis grijs draaide. Prachtig vond ik dat als kind (en nog). En niet alleen de Franse chansons stalen mijn hart op jeugdige leeftijd: ik was als zeven-jarige al meer te porren voor een petit pain met een blauw geaderd kaasje dan een bammetje belegd met jong belegen uit de Beemster.

Tijdens onze jaarlijkse vakanties in Frankrijk reden we door slaperige plattelandsdorpjes waar Renaultjes-4 (met zo’n uitstekend pookje) op het erf stonden. Mijn moeder kocht ‘petit chèvres’ (geitenkaasjes) op de boerenmarkt die, voor we terug waren op de camping, al op waren. Pa en moe sleepten mij en mijn broertje mee naar kastelen en grotten tot we geen stalactiet meer konden zien maar dat mocht de pret niet drukken.

Mijn eerste French kiss kreeg ik uiteraard van een Fransoos (Jean-Luc.. oh la la). Terug in Nederland ontving ik brieven geschreven in zijn beste Engels, iets te letterlijk vertaald vanuit het Frans: You miss me (Tu me manque, oftewel: ik mis je) schreef hij, kan het liever?

Uiteraard heb ik een abbo op het magazine Leven in Frankrijk, las Jean Paul Sartre en Zout op mijn huid van Benoîte Groult. Mijn voorjaar begint als de openslaande deuren open kunnen, en ik naar Aznavour kan luisteren, op het trapje naar de tuin, met een café au lait in een schraal zonnetje. En als de dagen lengen wordt de café verruild voor vin. Dan wil ik geen oesters eten maar huîtres, zelf geraapt langs de Bretonse kust. Mijn kaken beginnen te prikken terwijl ik dit schrijf.

Tot nu toe heb ik ze nog niet zo ver kunnen krijgen, ‘de rest’. Een definitief On y va zit er voorlopig dus niet in. Maar het gaat er ooit van komen. Je sais à coup sûr.*

 

  • Coup de coeur, favoriet
  • Je sais à coup sûr, ik weet het zeker

Reacties zijn superleuk! Laat je me weten wat je ervan vindt?

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: